Wielka Korona Tatr

WKT

Wielka Korona Tatr (WKT) przywodzi na myśl Koronę Himalajów i Karakorum. Poniekąd słusznie, oba wyzwania składają się z 14 szczytów przekraczających wysokość ośmiu tysięcy, tyle że raz
są to metry, a raz stopy (1 stopa to 30,48 cm).

Piotr Mielus, kartograf i miłośnik naszych gór, który wpadł na pomysł stworzenia tatrzańskiej korony, uznał ową korelację za szczęśliwy traf. „Zauważmy, że w Tatrach jest 14 ośmiotysięczników! Oczywiście stopowych a nie metrowych, ale fakt, że jest ich tyle samo, co w Himalajach, sympatycznie dowartościowuje nasze kochane góry” – pisał w artykule, w którym promował swoją ideę.

Pomysł WKT, który ujrzał światło dzienne w latach 90. ubiegłego wieku, szybko chwycił i zyskał na popularności. Dziś zdobycie wszystkich 14 szczytów WKT to marzenie wielu miłośników Tatr.

Listę szczytów WKT opublikowano w czasopiśmie Góry w 1998 r.

mają wysokość powyżej 8000 stóp angielskich. Więc do listy tej mogą należeć szczyty o wysokości powyżej 2438,4 m,
wznoszą się co najmniej 100 m nad przełęczą oddzielającą je od najwyższego szczytu w sąsiedztwie

Tak przyjęte kryteria wzbudziły wiele kontrowersji. W większości przypadków uważano je za sztuczne. Kwestionowano głównie umownie przyjętą 100 metrową minimalną wysokość szczytu nad przełęczą. Ten parametr spowodował, że do WKT nie zaliczyły się tak dobrze znane taternikom szczyty, jak Zadni Gerlach, Mały Durny Szczyt, Wielki Szczyt Wideł, Mały Kieżmarski Szczyt, Lodowa Kopa. Szczególnym „przegranym” był Mięguszowiecki Szczyt Wielki, któremu zabrakło niemal centymetrów. Ostatecznie jednak przyjęły się ustalone przez P. Mielusa kryteria.